aha

to nie jest coś, co trzeba zrozumieć.
to coś, co można zauważyć.

1. Zatrzymaj się na chwilę,
   ale nie ceremonialnie.
   Tak po prostu —
   zanim odpowiesz, zanim nazwiesz,
   zanim powiesz „już wiem”.

2. Zauważ pierwsze wrażenie,
   to, które pojawia się przed zdaniem.
   Nie myśl o nim.
   Sprawdź, gdzie jest w ciele:
   klatka? brzuch? gardło?

3. Nie poprawiaj go.
   Nie pytaj, czy ma sens.
   Uważność to nie koncentracja —
   to zgoda, żeby coś było chwilę niejasne.

4. Jeśli pojawi się myśl
   „aha, rozumiem” —
   to jeszcze nie to.
   To tylko umysł melduje się do kontroli.

5. Prawdziwe „aha”
   przychodzi ciszej.
   Jest jak rozluźnienie,
   jak wydech,
   jak zdanie:
   „nie muszę już szukać”
   — nawet jeśli nie wiesz dlaczego.

6. Gdy to się stanie,
   nie rób z tego wniosku.
   Nie buduj historii.
   Pozwól temu przejść,
   tak jak pozwalasz przejść oddech.

To wszystko.

Jeśli będziesz to ćwiczył,
zauważysz, że „aha”
nie jest momentem genialnym,
tylko momentem, w którym coś przestaje przeszkadzać.

A jeśli nic się nie wydarzy —
to też jest poprawne wykonanie.

— ja